Ik ken de omgeving daar ontzettend goed. Groeide er op. Er staan veel hoge flats en ook in mijn lagere school-tijd sprong er regelmatig iemand van één van de 12-hoog flats, zoals wij die flats noemden. Mijn lagere school, de Kruisbergschool, stond naast zo’n flat.

Een vriendje van mij was in 1973 op een grasveldje voor een flat aan het spelen toen er plotseling naast hem een lichaam naar beneden viel. Daar sta je dan als achtjarige. Het is niet eenvoudig om je leven dan nog vrolijk en naïef verder te leven.

Je komt er dan in één klap achter dat er mensen zijn die zo verdrietig, depressief of ongelukkig zijn dat het ze niet uitmaakt dat er een jongetje aan het spelen is onderaan de flat waar ze vanaf willen springen. Ze willen dood, gewoon dood en aan de gevolgen kunnen ze niet meer denken. Dat is dramatisch.

Voor henzelf en hun naasten, en voor de kinderen die zonder erom te vragen ‘volwassen’ zijn geworden als ze naast zich een uiteengespat lichaam zien liggen.

Dat laatste is misschien wat ingewikkeld. Ik bedoel: ik ben schrijver, in het diepst van mijn gedachten, maar vooral een hapsnap weblogger. Zou het ook meetellen dat ik een jaar of 7 voor een plaatselijk dagblad schreef en nu allerlei ideeën in het hoofd heb? Ik wil per slot van rekening ooit nog tekstdichter en scenarioschrijver worden. En Maria Goos is mijn grote voorbeeld.

Maar ik ben bang dat als ik mijn intrek zou hebben genomen in het huis, ik vooral veel van de tuin en de nabije zee en terrassen zou genieten, dan dat ik werkelijk toe zou komen aan het schrijven van een meesterwerk.  Hoewel….