In IJmuiden heeft gisteren een jongen van 21 eerst zijn (ex?)vriendin vermoord en vervolgens heeft hij zelfmoord gepleegd door van een flat van 12-hoog te springen. Wat moet dat een drama zijn voor iedereen die erbij betrokken is.

Ik ken de omgeving daar ontzettend goed. Groeide er op. Er staan veel hoge flats en ook in mijn lagere school-tijd sprong er regelmatig iemand van één van de 12-hoog flats, zoals wij die flats noemden. Mijn lagere school, de Kruisbergschool, stond naast zo’n flat.

Een vriendje van mij was in 1973 op een grasveldje voor een flat aan het spelen toen er plotseling naast hem een lichaam naar beneden viel. Daar sta je dan als achtjarige. Het is niet eenvoudig om je leven dan nog vrolijk en naïef verder te leven.

Je komt er dan in één klap achter dat er mensen zijn die zo verdrietig, depressief of ongelukkig zijn dat het ze niet uitmaakt dat er een jongetje aan het spelen is onderaan de flat waar ze vanaf willen springen. Ze willen dood, gewoon dood en aan de gevolgen kunnen ze niet meer denken. Dat is dramatisch.

Voor henzelf en hun naasten, en voor de kinderen die zonder erom te vragen ‘volwassen’ zijn geworden als ze naast zich een uiteengespat lichaam zien liggen.